γεγονοτα

ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Το Γραφείο της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς οργάνωσε ημερίδα στις 17 Οκτωβρίου 2016 με θέμα «Προκλήσεις και προοπτικές για την Ευρώπη και την Ελλάδα σήμερα». Την ημερίδα φιλοξένησε αβραμιαία το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο ιστορικό κεντρικό κτήριο της οδού Πανεπιστημίου 30, στο αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης».

Ο Πρύτανης του ΕΚΠΑ κ. Μελέτιος- Αθανάσιος Δημόπουλος απηύθυνε χαιρετισμό και εξέφρασε την χαρά του για την πρωτοβουλία διοργάνωσης της ημερίδας. Στη συνέχεια μίλησε ο διευθυντής του Γραφείου της Εκκλησίας της Ελλάδος Πανιερώτατος Μητροπολίτης Αχαΐας κ. Αθανάσιος, διευθυντής του Γραφείου της Εκκλησίας της Ελλάδος στις Βρυξέλλες, ο οποίος ευχαρίστησε τον πρύτανη για την φιλοξενία και το προσωπικό της υπηρεσίας πρωτοκόλλου του ΕΚΠΑ για την σημαντική στήριξη κατά την διοργάνωση της ημερίδας. Ιδιαιτέρως εκφράστηκε ευχαριστία για την συνεργασία του Γραφείου με τον αναπληρωτή Πρύτανη κ. Αντώνη Καλοκαιρινό. Η ομιλία του Πανιερωτάτου κ. Αθανασίου δημοσιεύεται στο τέλος του σημειώματος αυτού.

Ακολούθησαν οι πέντε ομιλίες της ημερίδας. Πρώτος έλαβε τον λόγο ο αναπληρωτής Υπουργός των Εξωτερικών, αρμόδιος για τα ευρωπαϊκά θέματα, κ. Νικόλαος Ξυδάκης και ομίλησε με θέμα: «Η Ελλάδα και η Ευρώπη σε κρίση: αντιμετωπίζοντας τις ακραίες φωνές».

Ακολούθησε η ομιλία του Επιτρόπου αρμόδιου για την Ανθρωπιστική Βοήθεια και την Διαχείριση Κρίσεων κ. Χρήστου Στυλιανίδη με θέμα: «2017- Προκλήσεις και Προοπτικές για την ΕΕ».

Τρίτος έλαβε τον λόγο ο ομότιμος καθηγητής και ακαδημαϊκός κ. Βασίλειος Ράπανος με θέμα: «Ο ρόλος των αξιών στην οικονομική θεωρία και πολιτική».

Τέταρτος ομίλησε ο καθηγητής και αναπληρωτής Πρύτανης του ΕΚΠΑ κ. Ναπολέων Μαραβέγιας με θέμα: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετά την έξοδο της Βρετανίας».

Τέλος ανέβηκε στο βήμα ο καθηγητής του ΕΚΠΑ κ. Πασχάλης Κιτρομηλίδης, ο οποίος ομίλησε με θέμα: «Το γνωσιολογικό πρόβλημα της Ευρώπης».

Οι ομιλίες προσεχώς θα εκδοθούν αυτοτελώς σε ενιαίο τεύχος.

 

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: «ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ» ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΣΕ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ.

17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016

ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΧΑΪΑΣ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Κύριε Πρύτανη.

Εξοχότατε κ. Υπουργέ,

Εξοχότατε κ. Επίτροπε,

Πανιερότατε Εκπρόσωπε του Μακαριοτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου,

Ελλογιμότατοι κκ. Αναπληρωτές Πρυτάνεις και κκ. Καθηγηταί,

Αγαπητοί Πατέρες,

Κυρίες και Κύριοι,

Η έγκυρη ενημέρωση στα θέματα που απασχολούν την κοινωνία αποτελεί σημαντικό μέρος της ευθύνης των φυσικών προσώπων, των θεσμών και των φορέων γενικώς που δραστηριοποιούνται με σκοπό την προαγωγή του δημόσιου και κοινωνικού βίου. Στην προσπάθεια υπεύθυνης ενημέρωσης της κοινής γνώμης γύρω από τα ευρωπαϊκά θέματα, κυρίως σε συνάρτηση με την Ελλάδα, συμμετέχει και η Εκκλησία της Ελλάδος με το Γραφείο που ίδρυσε στις Βρυξέλλες πριν από δέκα οκτώ χρόνια. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του το Γραφείο της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς, το οποίο έχω την τιμή να διευθύνω από δεκαεξαετίας, έχει οργανώσει αρκετά συνέδρια και έχουν εκδοθεί τα Πρακτικά τους.

Επιχειρώντας να κάνω μια εισαγωγή στο θέμα μας, «Προκλήσεις και προοπτικές για την Ευρώπη και την Ελλάδα σήμερα», επιτρέψτε μου να αναφέρω ενδεικτικά τρεις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε ως υπεύθυνοι πολίτες της Ευρώπης και της Ελλάδος σήμερα. Από τις σύντομες επισημάνσεις θα προκύψει, πιστεύω, και ο λόγος που το Γραφείο της Εκκλησίας έχει όχι απλά θέση, αλλά υποχρέωση να συμμετέχει στον προβληματισμό και στην προσπάθεια αναζήτησης λύσεων στα προβλήματα- είτε αυτά είναι ελληνικά είτε ευρωπαϊκά είτε παγκόσμια- που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι. Είναι αυτονόητο ότι η Εκκλησία, όχι τόσο ως ιστορική οντότητα, αλλά ως αειφόρος πραγματικότητα ζωής στηριγμένης στην πίστη στο Χριστό, για να συμμετάσχει υπεύθυνα στον σύγχρονο προβληματισμό, οφείλει να αναγνωρίσει την σημασία της αξιοποίησης της εμπειρίας και των δεξιοτήτων όχι μόνον ορισμένων, αλλά όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων καλής θέλησης, όλων, δηλαδή, όσοι βλέπουν στην διόρυξη χανδάκων και ύψωση τειχών την καταστροφή της βάσης πάνω στην οποία μπορεί να στηθεί η κοινότητα με πρόσημα την ενότητα, την συνάντηση, την αγάπη και την συναντίληψη συνανθρώπων.

Διάλογος.

Η πρώτη πρόκληση είναι η ανάγκη ύπαρξης ενός υγιούς και συνεχούς διαλόγου, στον οποίον να αισθάνονται ότι έχουν δυνατότητα συμμετοχής οι πάντες. Είναι αυτονόητο ότι η αγωγή διαλόγου είναι μια δια βίου διαδικασία εκπαίδευσης, στην οποίαν αποκλείεται η καταναγκαστική επιβολή απόψεων και οι ακρότητες. Όλοι θέλουν τον διάλογο, αλλά δεν τον κάνουν όλοι και πάντα με σεβασμό στον συνομιλητή τους. Μια εξήγηση είναι ότι το «εγώ» δεν αντανακλάται στο «εμείς», αλλά συχνά συνειδητοποιείται, δυστυχώς, ως αντίθεση προς του «άλλους», οι οποίοι γίνονται αυτομάτως αντίπαλοι, όχι σε μια δημιουργική διαδικασία αλληλοσυμπλήρωσης, αλλά αμοιβαίας αποδόμησης και απαξίωσης.

Ένας διάλογος που βασίζεται στην έννοια του «εμείς» είναι μια ακτίδα φωτός που διαφαίνεται στο βάθος του τούνελ, όπου φαίνεται να κινείται ο Ευρωπαίος σήμερα, αν και το τούνελ είναι ακόμα μακρό και γεμάτο κινδύνους. Βεβαίως δεν αγνοούμε ότι η ιστορική πραγματικότητα είναι μια διαδικασία διαδοχής αποδοχής των μεν και απόρριψης των δε. Στην κοινωνία υπήρχε πάντα μια ελαστική έννοια του «εμείς» που ολοένα διευρυνόταν, αλλά παράλληλα υπήρχε και η τάση στοχοποίησης του «άλλου», ο οποίος αποκλειόταν από το «εμείς». Αυτό οδήγησε και στις εκατόμβες θυμάτων που η ιστορία έχει καταγράψει. Αποτελεί πρόκληση για όλους μας σήμερα να ελευθερωθούμε από την παγίδα ενός φαύλου κύκλου που διαγράφουν άγονες και κάποτε θανατηφόρες αντιπαραθέσεις.

Ο διάλογος με γνώμονα το «εμείς» υφαίνει τον καμβά μιας κοινωνίας, τα μέλη της οποίας μαθαίνουν δια βίου να σέβονται τον ξένο, τον μετανάστη και κάθε πρόσωπο που αξίζει να ακούσουμε. Οι κάθε μορφής βίαιες συγκρούσεις μπορούν να αποφευχθούν μόνον αν μάθουμε να καλλιεργούμε ένα πολιτισμό ικανό να στήνει κατά περίπτωση μηχανισμούς που προάγουν τη ζωή με αποδοχή και όχι απόρριψη του «άλλου». Οι κοινωνικά και πνευματικά απαίδευτοι κάθε εποχής κατέφευγαν συστηματικά σε «ευκολόπεπτα» αλλά επικίνδυνα συνθήματα, για να φανατίσουν ανυποψίαστους οπαδούς υπονομεύοντας τόσο τον όποιο διάλογο όσο και την ίδια την κοινωνία.

Ευχής έργο θα ήταν το πρόγραμμα εγκυκλίου εκπαίδευσης να περιελάμβανε κάπως και εκμάθηση μηχανισμών αντιμετώπισης διαφωνιών με τον διάλογο. Η πρόσκτηση της ικανότητας διεξαγωγής διαλόγου δεν είναι εύκολη και δεν υπάρχει σύντομος δρόμος. Η παιδεία διαλόγου είναι μια μακρά διαδικασία που απαιτεί υπομονή, συνέπεια, σχεδιασμό και όραμα. Πρόκειται για μια πολιτιστική επανάσταση σε ένα κόσμο που γερνάει και πεθαίνει πριν ακόμα ωριμάσει.

Ενδεικτικά σας αναφέρω ότι η χριστιανική συνείδηση είδε την Βίβλο ως ένα ατελείωτο διάλογο του ανθρώπου είτε απλά με το βιβλικό κείμενο, αν πρόκειται για μελετητή που επιδίδεται σε ιστορικο-φιλολογική εργασία, είτε με το ίδιο το Πρόσωπο που φανερώνεται στις αποτυπωμένες βιβλικές λέξεις και φράσεις, οι οποίες αποτελούν δια της πίστεως ένα εφαλτήριο αναγωγής στη γνώση του Θεού. Όσοι έχουν εξοικειωθεί ορθά με τον διάλογο που η Βίβλος ενθαρρύνει και προάγει δεν μπορούν να μην έχουν αισθανθεί πόσο πλουτίζει το ανθρώπινο πρόσωπο, όταν βιώνει, ως συνέπεια ενός ισορροπημένου διαλόγου, την διαχρονική αξία της ενότητας, την οποίαν συντηρεί και τροφοδοτεί η αγάπη και η διακονία του ενός για τον άλλον.

Δικαιοσύνη.

Η δεύτερη πρόκληση είναι η ανάγκη μιας ισορροπημένης άσκησης και φανέρωσης του δικαίου, για να υπάρξει μια υγιής κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι το πανανθρώπινο αίτημα για δικαιοσύνη δεν μπορεί να ικανοποιηθεί απλά ως επιβολή, ως καταναγκασμός ή ως εκδίκηση, αλλά μάλλον ως αναζήτηση μιας ισορροπίας και η κατά το δυνατόν επικράτηση μιας τάξεως που διασφαλίζει την συνέχιση της ζωής προς όφελος όλων.

Το μεγάλο αυτό θέμα αγγίζει, ως γνωστόν, μεταξύ πολλών άλλων, ο Αισχύλος στις «Ευμενίδες» του. Οι Ερινύες απαιτούν την υποδειγματική τιμωρία του μητροκτόνου Ορέστη, ο οποίος καταφεύγει στην Αθήνα και στην προστασία της Παλλάδας Αθηνάς. Οι Ερινύες, οι οποίες έχουν και το παράνομα «Κατάρες», απειλούν ότι σε περίπτωση αθώωσης του Ορέστη θα βγάλουν από την καρδιά τους δηλητήριο και θα το απλώσουν στη γη της Αθήνας, ώστε αυτή να ξεραθεί και να λιμοκτονήσουν οι Αθηναίοι. Τότε η Αθηνά εξευμενίζει τις άτεγκτες διώκτριες που απαιτούν να οδηγήσουν τον ένοχο «εκεί όπου κανείς δεν ξέρει τι είναι χαρά». Η θεά καταφέρνει να τις εξευμενίσει και αντί για κατάρες αυτές να δώσουν ευλογίες, αφού τις διαβεβαιώσει ότι οι Αθηναίοι θα τις τιμούν με θυσίες και πλούσιες προσφορές. Τι όφελος θα έχουν οι Ερινύες, αν καταστρέψουν εκείνους, οι οποίοι μπορούν να συμμετάσχουν σε μια δημιουργική αποκατάσταση της τάξης που έχει διασαλευθεί; Ο Αισχύλος προβάλλει την έννοια της δικαιοσύνης παιδαγωγικά. Με αυτή την έννοια η δικαιοσύνη συνυφαίνεται με την γνώση ότι προκειμένου να μην απειληθεί η ίδια η ζωή χρειάζονται συναινετικές διαδικασίες. Τέτοια προσέγγιση της δικαιοσύνης συνεπάγεται σοφία, σύνεση και σωφροσύνη που χρειάζονται για να «βρεθεί της καλής γλώσσας και της (ζωογόνου) ευλογίας ο δρόμος».

Στο ίδιο μήκος κύματος εκπέμπει το μήνυμά του για την δικαιοσύνη το βιβλίο της ΠΔ του «Ιωνά». Ο προφήτης Ιωνάς διαμαρτύρεται γιατί ο Θεός λυπάται τους αμαρτωλούς κατοίκους της Νινευΐ και δεν τους τιμωρεί. Και όμως αυτοί ακούν το κήρυγμα του προφήτη και μετανοούν. Από τη μεριά του ο Ιωνάς καταφεύγει στη σκιά ενός φυτού και περιμένει να δει την τύχη τους. Κάποια στιγμή το φυτό ξεραίνεται και ο Ιωνάς εκφράζει την λύπη του για αυτό το γεγονός. Τότε ο Θεός του λέει: εσύ λυπάσαι γιατί ξεράθηκε ένα φυτό, για το οποίο δεν κοπίασες καθόλου. Εγώ να μη λυπηθώ για το χαμό ενδεχομένως μιας πόλης με 120.000 ψυχές τη στιγμή «που δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν το δεξί τους χέρι από το αριστερό»; Η δικαιοσύνη εκφράζεται εδώ με την μετάδοση της γνώσης ότι η ζωή, στην θεία τάξη πραγμάτων, έχει απόλυτη προτεραιότητα έναντι του θανάτου.

Ασφαλώς κάτι προσθέτει σε γνώση το διαχρονικό μήνυμα των κλασικών αυτών κειμένων σε εποχή που επικρέμαται επί της κεφαλής λαών όχι μόνον ο βαρύς ο πέλεκυς αυστηρών μνημονίων, αλλά και οι συνέπειες ολέθριων γεωπολιτικών ελιγμών, σε εποχή που κέντρα λήψης αποφάσεων βλέπουν ευκρινέστατα τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, αλλά στους υπολογισμούς τους παραβλέπουν υποκριτικά το αβάσταχτο θανατικό που σκορπίζουν οι αποφάσεις τους.

Εννοείται ότι η σωφροσύνη υπαγορεύει την ανάγκη απόδοσης δικαιοσύνης- όχι, βέβαια, μετά παρέλευση δεκαετιών- διότι η ατιμωρησία που ωφελεί τους ολίγους αδικεί τους πολλούς και κλονίζει γενικώς το κοινό αίσθημα του δικαίου.

Φοβία.

         Η τρίτη πρόκληση είναι ο διάχυτος φόβος για την διασάλευση της οικονομικής ισορροπίας και της ασφάλειας, που ταλανίζει τον απλό άνθρωπο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τόσο στην χώρα μας όσο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πολλοί που με συναντούν, μόλις μάθουν ότι απασχολούμαι στις Βρυξέλλες, με ερωτούν σχεδόν με τα ίδια λόγια: «τι λένε εκεί που βρίσκεστε; Πως θα εξελιχθούν τα πράγματα; Θα βελτιωθούν ή θα χειροτερέψουν;» Η ανασφάλεια είναι διάχυτη όπως και η ανάγκη για υπεύθυνη και σφαιρική ενημέρωση, την οποίαν δεν έχω τις γνώσεις για να κάνω προσωπικώς ούτε αρμοδιότητα για να επηρεάσω αποφάσεις. Γεγονός πάντως είναι ότι οι πολίτες αναζητούν φερέγγυα πρόσωπα, τα οποία θα μπορέσουν να εμπιστευθούν. Και εδώ είναι το διακύβευμα. Έχει κλονισθεί η εμπιστοσύνη του κόσμου στην έγκυρη και υπεύθυνη πληροφόρηση σε μια εποχή μάλιστα που η τεχνολογική εξέλιξη στον τομέα της ενημέρωσης είναι αλματώδης. Το ζητούμενο, λοιπόν, και στην προκειμένη περίπτωση είναι η απόκτηση γνώσης χωρίς την οποίαν ο κόσμος, η κοινωνία, δεν ωριμάζει. Είναι κατά τη γνώμη μου υποκριτικό να διατυπώνεται μομφή κατά της άγνοιας και ανωριμότητας του λαού από εκείνους που είχαν την ευθύνη να παράσχουν γνώση και δεν στάθηκαν στο ύψος τους.

         Επιτρέψτε μου να αναφερθώ ειδικά στο φόβο που προκαλεί το φάσμα της φτώχειας. Ενδεικτικά θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι στην ιστορική του ομιλία στο Κογκρέσο, την 6η Ιανουαρίου 1941, ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ υπογράμμισε την ανάγκη για την επικράτηση παντού, όπου κατοικούν άνθρωποι, τεσσάρων βασικών ελευθεριών. Η τρίτη από αυτές, μαζί με την ελευθερία του λόγου, την ελευθεροθρησκεία και την ελευθερία από τον φόβο ενός ολοκαυτώματος, είναι «η υπέρβαση της φτώχειας, που σημαίνει με απλά λόγια οικονομικές συμφωνίες που θα εξασφαλίσουν σε κάθε έθνος, παντού στον κόσμο, μια υγιή και ειρηνική ζωή για τους κατοίκους του». Πρόκειται για μια αμερικανική προεδρική διακήρυξη που έδωσε ελπίδες στον εμπερίστατο κόσμο, σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή.

Ποια ήταν η εξέλιξη; Οι ΗΠΑ αναπτύσσουν σήμερα το 95% των εμπορικών δραστηριοτήτων τους εκτός των ορίων της χώρας. Αν η συντήρηση αυτής της πλευράς της αμερικανικής οικονομίας, σε αυτό το ύψος, σημαίνει την επιθετική αναζήτηση και κατάκτηση ζωτικού χώρου, που αποσπάται από άλλους, είναι αναπόφευκτο να καταλήγουμε στην αποσύνθεση της παγκόσμιας κοινότητας και σε συγκρούσεις με αποτέλεσμα το αιματοκύλισμα λαών.

Η ανάπτυξη συναισθήματος φόβου και διάχυτης ανασφάλειας οφείλεται και στο ισχύον σύστημα κρατικού δανεισμού. Όταν παρέχονται δάνεια, τα οποία είναι σαφές ότι πολλά κράτη δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν, αλλά ούτως ή άλλως τα συνάπτουν προκειμένου να συντηρηθεί τεχνητά μια αγοραστική δύναμη και να φανεί ότι ανθούν αγορές που βοηθούν μόνον προσωρινά την ανάπτυξη, το αποτέλεσμα είναι να διαβρώνονται οι κρατικοί νευρώνες, να χάνεται ο μυϊκός έλεγχος και κάθε αυτοδύναμη λειτουργία του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και το σώμα της κοινωνίας να μη μπορεί πλέον να κρατηθεί όρθιο.

Στις τρεις προκλήσεις που αναφέρθηκαν, στην ανάγκη υγιούς διαλόγου, στην ανάγκη σωφροσύνης για την άσκηση της δικαιοσύνης και στην ανάγκη υπέρβασης του φόβου κοινός παρονομαστής είναι η απόκτηση της γνώσης που εννοείται εδώ ως καρπός και συνέπεια ωρίμανσης του ατόμου και της κοινωνίας. Για την απόκτηση της γνώσης αυτής, ασφαλώς, δεν υπάρχει θεσμός και φορέας καταλληλότερος από το Πανεπιστήμιο. Για αυτό χαίρω που η ημερίδα αυτή προβληματισμού πάνω στο επίκαιρο θέμα που προτείνουμε πραγματοποιείται στον φιλόξενο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Καθηκόντως ευχαριστώ θερμώς τον Πρύτανη του ΕΚΠΑ Καθηγητή κ. Μελέτιο- Αθανάσιο Δημόπουλο για την φιλοξενία και την έκθυμη παραχώρηση του αμφιθεάτρου «Άλκης Αργυριάδης» προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ημερίδα αυτή. Ιδιαιτέρως ευχαριστώ τον Αναπληρωτή Πρύτανη Καθηγητή κ. Αντώνη Καλοκαιρινό, χωρίς την σταθερή στήριξη του οποίου η ημερίδα αυτή δεν θα πραγματοποιείτο. Ευχαριστώ επίσης το εκλεκτό προσωπικό της υπηρεσίας εθιμοτυπίας του ΕΚΠΑ για τον κόπο που κατέβαλε για την προετοιμασία, την τεχνική στήριξη και την δημοσιοποίηση της ημερίδας.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

3 0033 ΕΚΠΑ 171016

3 0028 ΕΚΠΑ 171016

Ο ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ Κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

 

 

3 0059 ΕΚΠΑ 171016

Ο ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΤΟΥ ΕΚΠΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Κ. ΜΕΛΕΤΙΟΣ-ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

3 0092 ΕΚΠΑ 171016

Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ Κ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ

 

 

3 0126 ΕΚΠΑ 171016

3 0137 ΕΚΠΑ 171016

Ο ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΟΣ Κ.  ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ

 

 

3 0158 ΕΚΠΑ 171016

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΣ Κ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΡΑΠΑΝΟΣ

 

 

3 0192 ΕΚΠΑ 171016

Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΤΟΥ ΕΚΠΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Κ. ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑΣ

 

 

3 0211 ΕΚΠΑ 171016

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΕΚΠΑ Κ. ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΚΙΤΡΟΜΗΛΙΔΗΣ