γεγονοτα

Σχόλια και σκέψεις για το μέλλον της ΕΕ

Η εκλογή του κ. Μπαρόζο

Η ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επανεξέλεξε τον κ. Μ. Μπαρόζο, πριν από λίγες ημέρες (17.9.2009) στο Στρασβούργο, με απόλυτη πλειοψηφία, ως Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για μια νέα πενταετή θητεία. Επί 718 ψηφισάντων, υπέρ της επανεκλογής του τάχθηκαν 382 ευρωβουλευτές, κυρίως του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των Φιλελευθέρων, των Ευρωσκεπτικιστών, αλλά και των Ισπανών και Πορτογάλων Σοσιαλιστών, καθώς και των Βρετανών Εργατικών. Καταψήφισαν την επανεκλογή του 219 ευρωβουλευτές, Σοσιαλιστές, καθώς και οι Οικολόγοι-Πράσινοι και οι Αριστεροί. Απείχαν της ψηφοφορίας 117 ευρωβουλευτές, μεταξύ των οποίων και πολλοί Σοσιαλιστές. Η άνετη επανεκλογή του κ. Μπαρόζο έχει σημασία γιατί, αντί οι Σοσιαλιστές να δηλώσουν αμέσως ότι τον καταψηφίζουν, προτίμησαν να δηλώσουν επίσημα αποχή, μολονότι γνώριζαν ότι η αποχή αυτή σημαίνει ουσιαστικά και την επανεκλογή του κ. Μπαρόζο. Είναι γνωστό ότι με βάση την ισχύουσα ακόμα Συνθήκη της Νίκαιας, «μετράνε», για τη διαμόρφωση πλειοψηφιών, μόνον οι θετικές και οι αρνητικές ψήφοι και όχι οι λευκές, ενώ εάν ίσχυε η Συνθήκη της Λισσαβόνας, θα ήταν απαραίτητη η απόλυτη πλειοψηφία για την εκλογή του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Ευρωσκεπτικιστές και ευρω-φοβία

Όπως επισήμαναν οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές το οξύμωρο είναι ότι ο κ. Μπαρόζο ενώ είχε τη στήριξη και των 27 κυβερνήσεων των Κρατών μελών της ΕΕ, με τους ευρωβουλευτές δεν συνέβη το ίδιο. Ο κ. Μπαρόζο έλαβε τις ψήφους της ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, αλλά και ένα μεγάλο μέρος ψήφων των Ευρωσκεπτικιστών. Οι Ευρωσκεπτικιστές ψήφισαν υπέρ του κ. Μπαρόζο ύστερα από διαβεβαιώσεις που έδωσε ο ίδιος για την αντιμετώπιση της θεσμικής κρίσης στην Ένωση, την αντιμετώπιση του κρίσιμου δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία για τη Συνθήκη της Λισσαβόνας κ.ά.. Η επανεκλογή όμως του κ. Μπαρόζο φέρνει στην επιφάνεια και το ερώτημα για το τί εκπροσωπούν σήμερα οι Ευρωσκετικιστές. Τις περισσότερες φορές η ιδεολογική αντίληψη των Ευρωσκεπτικιστών για το μέλλον της ΕΕ κρύβει έντονα στοιχεία μιας ευρω-φοβίας! Αυτή η ευρω-φοβία έρχεται ως επακόλουθο της μη διαφανούς λειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων. Χώρες όπως η Δανία, η Σουηδία και η Φινλανδία, έχουν, τις περισσότερες φορές, ένα πνεύμα αμφισβήτησης που τις καθιστά καχύποπτες απέναντι στις αποφάσεις των ευρωπαϊκών οργανισμών, που βλέπουν πίσω από αυτές ένα είδος εταιρικών συμμοριών. Φυσικά αυτό δεν είναι αληθές, είναι όμως μια πραγματική αντίληψη σε ορισμένους λαούς της Ευρώπης. Αυτό σημαίνει ότι η νέα Επιτροπή, η οποία θα προκύψει μέχρι τον Νοέμβριο, σε πολιτικό επίπεδο πρέπει να κινηθεί προς δύο κατευθύνσεις: Πρώτον, να βελτιώσει την εικόνα της και δεύτερον, να πείσει τους ευρωπαίους πολίτες ότι εργάζεται με βάση το σεβασμό των αξιών για το καλό ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου. Η νέα ασθένεια της ευρω-φοβίας αποτελεί σήμερα ένα σημαντικό πολιτικό πρόβλημα στην Ευρώπη. Κι αυτό που θα πρέπει να κάνει η νέα Επιτροπή είναι να εξαλείψει την ευρω-φοβία και τις ανησυχίες των πολιτών με ένα κατανοητό ευρωπαϊκό μοντέλο που θα σέβεται τον κάθε άνθρωπο ως ξεχωριστή προσωπικότητα και όχι ως μέλος μιας αδιαμόρφωτης μάζας.

Η Συνθήκη της Λισσαβόνας

Σε περίπτωση που η Συνθήκη της Λισσαβόνας δεν θα ψηφισθεί -πράγμα δύσκολο- στο επόμενο δημοψήφισμα (2.10.2009) στην Ιρλανδία, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει πολιτικά να επιλύσει το πρόβλημα που θα προκύψει. Το σίγουρο είναι ότι θα οδηγηθούμε σε μια νέα περιπέτεια και η ηγεσία που θα προκύψει θα πρέπει να κινηθεί γρήγορα και να μην αφήσει τα γεγονότα να εξελιχθούν ανεξέλεγκτα. Εάν η Λισσαβόνα αποτύχει, η Συνθήκη της Νίκαιας, η οποία θα παραμείνει σε ισχύ, επιτρέπει ρητά έναν μικρότερο αριθμό Επιτρόπων από τον αριθμό των Κρατών μελών της ΕΕ. Επομένως πρέπει να υπάρξει ένα «σχέδιο Β», μια οριοθέτηση οπισθοχώρησης. Μια πιθανή απόρριψη της Συνθήκης της Λισσαβόνας δεν πρέπει να μας αφήσει αδιάφορους. Δεν μπορούμε απλώς να φωνάζουμε για τις αδικίες και να χύνουμε εκατομμύρια λίτρα γάλακτος στους δρόμους, σιωπώντας για τις πολιτικές εξελίξεις στην ΕΕ. Μια νέα απόρριψη της Συνθήκης της Λισσαβόνας από την Ιρλανδία θα πρέπει να είναι μια ευκαιρία ενεργοποίησης όλων των πολιτών. Θα πρέπει ως πολίτες να επιμείνουμε σε μια πολιτική αποφυγής νέων λαθών, αλλά και να απαιτηθεί από τα Κράτη μέλη να σεβασθούν τις αρχές που διέπουν την ΕΕ. Σήμερα ορισμένα Κράτη μέλη λαμβάνουν μόνο τα οφέλη, συνήθως οικονομικά, από τον μεγάλο ευρωπαϊκό 'οίκο'. Η μόνη συμβολή τους είναι η υπονόμευση των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι λογικό να αναμένεται ότι εάν η Ιρλανδία δεν επικυρώσει τη Συνθήκη της Λισσαβόνας δεν μπορεί να έχει Ιρλανδό Επίτροπο. Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Μπαρόζο προειδοποίησε ότι εάν οι Ιρλανδοί ψηφίσουν "όχι" και στο δεύτερο δημοψήφισμα για την Συνθήκη της Λισσαβόνας στις 2 Οκτωβρίου, η Χώρα τους θα χάσει το δικαίωμα να ορίζει αυτόματα ένα ευρωπαίο Επίτροπο.

Η ΕΕ χρειάζεται ένα πολιτικά ισχυρό και τεχνικά άρτιο Κολλέγιο των Επιτρόπων που θα αποκαταστήσει τον πολιτικό ρόλο και το κύρος της Επιτροπής. Χρειάζεται επίσης μια διοικητική μηχανή που θα συμβάλλει στην αποτελεσματική διεκπεραίωση των εργασιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η Συνθήκη της Λισσαβόνας αποτελεί τη σοβαρότερη μεταρρυθμιστική προσπάθεια στην ΕΕ. Οι αλλαγές που επιφέρει είναι καταλυτικές για το μέλλον της. Η σημερινή Ευρώπη χρειάζεται ώριμους ευρωπαίους πολίτες για να διεκδικούν όχι μόνον τα προσωπικά του συμφέροντα, αλλά και να καθοδηγούν με τις αποφάσεις τους την ηγεσία της ΕΕ. Διαφορετικά η αποχή μας από τα δρώμενα ίσως να επιφέρει και πάλι μια πολιτική στασιμότητα στην ΕΕ που δεν θα μας βγάλει ποτέ από την ευρω-φοβία!

Βρίσκεστε εδώ: Αρχική γεγονοτα 2009 Σχόλια και σκέψεις για το μέλλον της ΕΕ