ΜΗΝΥΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΧΑΪΑΣ ΚΥΡΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΔΙΑΚΟΣΙΩΝ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821

                                                                               

Ο εορτασμός της 200ής επετείου από την επανάσταση του 1821 είναι μια ευκαιρία να αντηχήσει και πάλι η φωνή του αποστόλου Παύλου, όπως καταγράφηκε στην προς Εβραίους Επιστολή του, προσαρμοσμένη και ερμηνευμένη σύμφωνα με την μαρτυρία που κατέθεσαν οι ήρωες της εθνικής παλιγγενεσίας, ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Μπότσαρης, ο Μακρυγιάννης, η Μπουμπουλίνα, ο Μιαούλης: «με την πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, επέβαλαν το δίκαιο....έγιναν από αδύνατοι ισχυροί, αναδείχτηκαν ήρωες στον πόλεμο, έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα...άλλοι βασανίστηκαν ως τον θάνατο, χωρίς να δεχτούν την απελευθέρωσή τους (αλλαξοπιστώντας), γιατί πίστευαν ότι μπορούσαν να αναστηθούν σε μια καλύτερη ζωή» (Εβρ. 11, 33-35).

Αυτή την πίστη εξέφρασαν εκείνοι οι ήρωες του νεοελληνικού θαύματος, οι οποίοι ξεχώρισαν με την αξία τους, τις ανεκτίμητες υπηρεσίες τους και την στρατιωτική συνεισφορά τους στον πόλεμο της ανεξαρτησίας. Αυτοί αξιοποίησαν με θυσίες και αίμα το φιλελληνικό ρεύμα και την συγκίνηση που προκάλεσαν στη Δύση, κατά την λεγόμενη περίοδο του ρομαντισμού, μεγάλοι θαυμαστές του ελληνικού πνεύματος. Ενδεικτικά σήμερα θυμόμαστε τον Γκαίτε (1749-1832) που είπε: «ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι και η Ελλάδα για την οικουμένη». Ή ακόμα θυμόμαστε τον Βίκτορα Ουγκώ (1802-1885) που είπε: «Ο κόσμος είναι η Ελλάδα που διαστέλλεται. Η Ελλάδα είναι ο κόσμος που συστέλλεται».

Αυτή την πίστη αναζητώ ως Έλληνας και σήμερα. Την πίστη που βάζει την πατρίδα πάνω από την υπεράσπιση οικογενειακών και προσωπικών συμφερόντων, τα οποία καταλήγουν, φευ, στον κατακερματισμό της κοινωνίας. Την πίστη τιμώ που δεν δεσμεύει σε πελατειακές δοσοληψίες, αλλά αναδεικνύει το συλλογικό συμφέρον με εθνικό όραμα και κοινοτική αλληλεγγύη. Την πίστη θαυμάζω εκείνων των κληρικών- ιεραρχών, ιερέων και μοναχών- που στάθηκαν στο πλευρό των αγωνιστών και πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς. Αλλά και τα σφάλματα που έγιναν εξ αιτίας αχαλίνωτων παθών, και τα οποία κατέγραψε αδέκαστα ο ιστορικός, προσφέρονται για στοχασμό και παραδειγματισμό προς αποφυγή.

Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη ως επίσκοπος να κλίνω με ευγνωμοσύνη τα γόνατα μπροστά σε εκείνους- εν πολλοίς ανώνυμους- που μιμήθηκαν και μιμούνται τα παραδείγματα που άφησαν προσωπικότητες όπως η Μαντώ Μαυρογένους και η πασίγνωστη Ψωροκώσταινα. Η πρώτη, πάμπλουτη, κατέληξε να φυτοζωεί, και πέθανε λησμονημένη στην Πάρο (+1848), κυνηγημένη από τον ανεκδιήγητο Κωλέττη, αφού είχε δώσει προηγουμένως τα πάντα για τον αγώνα υπέρ της ελευθερίας. Η δεύτερη, η Πανωραία Χατζηκώστα, μαρτυρική αρχόντισσα από το Αϊβαλί, έμεινε πάμπτωχη πρόσφυγας και έσωσε με την αγάπη της δεκάδες ορφανά αγωνιστών στο Ναύπλιο.

Τέτοιος πλούτος ψυχής  δεν εκδαπανάται στους αιώνες! Σε τέτοιους Συνέλληνες με πίστη και φιλότιμο μπορεί να βασιστεί η χώρα για να σταθεί όρθια και να πορευθεί στα δύσκολα χρόνια που έρχονται.

Υποκατηγορίες

Βρίσκεστε εδώ: Αρχική κειμενα Διευθυντή